Authenticiteit als alibi: waarom het dominante frame “cope” is.

Verwar de vloer niet met het plafond

Dat is precies waar het misgaat. Omdat die chatbot voor een paar tientjes per maand al absurd capabel is, verwarren we de vloer met het plafond. We zien hoe goed de ondergrens al is, denken dat we het speelveld nu wel ongeveer kennen, en verklaren het domein vervolgens overschat. Dat is alsof je een hamer op de grond gooit, constateert dat er geen schuur verschijnt, en daarna concludeert dat timmergereedschap eigenlijk niets voorstelt.

De werkelijke kracht van taalmodellen zit niet in het chatvenster, maar in hun rol als infrastructuur binnen een systeem. Vorige week bouwde ik een scraper die duizenden productafbeeldingen ophaalt, ze via een multimodaal foundation model classificeert op exacte product-view, en die output gelabeld doorzet naar een database voor generatieve beeldproductie. Scripts schrijven op basis van mijn eigen best practices vervolgens automatisch de prompts voor pakkend beeld. Dat is een ander universum dan wat de meeste mensen bedoelen wanneer ze zeggen dat ze “AI hebben geprobeerd”.

Is frictie een keurmerk?

En precies daar verschuift het bezwaar. Zolang de output van AI matig is, lachen we het weg: het stelt weinig voor. Maar zodra het resultaat wél steengoed is, noemen we het ineens ‘niet-authentiek’ of zelfs onethisch. Het debat gaat dan niet meer over kwaliteit, maar over legitimiteit, of de maker het wel verdiend. We vallen over het feit dat het resultaat ’te soepel’ tot stand kwam.

Daarmee verklappen we iets over onszelf: we zijn gaan geloven dat moeite op zichzelf al waarde toevoegt. Alsof frictie een keurmerk is. AI maakt vooral zichtbaar hoe diep die koppeling tussen inspanning en waarde zit. Niet omdat ambacht waardeloos zou zijn, maar omdat deze technologie blootlegt hoeveel prestige nog altijd hangt aan de omslachtigheid van het proces.